Μπορεί να τα Βρει Ένας Ροκάς με Έναν Παπά;

Μπορεί να τα Βρει Ένας Ροκάς με Έναν Παπά;

     Ο Ιερέας Σπυρίδων Σκουτής, είναι απόφοιτος ΕΙΕΚ Ριζαρείου Εκκλησιαστικής σχολής. Εφημέριος Ενοριών Αγίου Γεωργίου Ρεπανιδίου Λήμνου και Γεννήσεως Χριστού Ρωμανού Λήμνου. Υπεύθυνος Νεότητας και Αιρέσεων στην Ιερά Μητρόπολη Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου. Ακολουθεί δημόσια ομολογία του:

     

 

    «Πριν χρόνια, όταν χειροτονήθηκα, είχα στην Αθήνα μια συζήτηση με ένα παλικάρι ροκά-μεταλά που είχε αναζητήσεις. Ήταν μια φοβερή κουβέντα που δεν κάνεις ούτε καν στα πιο τρελά σου όνειρα με ανθρώπους «της Εκκλησίας», ξέρετε τους ανθρώπους των τύπων «απ’ έξω κούκλα και από μέσα πανούκλα».

     Φτάσαμε στο θέμα της μουσικής και η κουβέντα πήρε φωτιά όπως καταλαβαίνετε. Όταν λοιπόν του είπα ότι έπαιζα πιάνο από μικρός, και είχα πολλά ακούσματα από λαϊκά μέχρι ροκ άρχισε να γουρλώνει τα μάτια του. Ενώ λοιπόν η κουβέντα ξεκίνησε με Μανώλη Χιώτη , Χατζηδάκη, Yanni και Σπανουδάκη φτάσαμε στους Scorpions, κλπ. Το παλικάρι τα είδε όλα στην κυριολεξία και αναφώνησε «Τι λες ρε πάτερ! Σοβαρά μιλάς;;;;;»

      Του υπενθύμισα λοιπόν ότι και εμείς οι παπάδες ήρθαμε στον κόσμο όπως όλοι οι άνθρωποι, παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά με playmobil και playstation, φάγαμε παίζοντας τα γόνατα μας στις πλατείες , και παλεύαμε στα κύματα της ζωής, μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή να γίνει πραγματικότητα ο κρυμμένος μας πόθος, με τη βοήθεια του Θεού να ενδυθούμε την Ιεροσύνη του Κυρίου, σε μια διακονία που ούτε οι άγγελοι έχουν, αλλά δόθηκε σε ανθρώπους.

     Κάναμε πολλές συζητήσεις. Τελικά πήγε και εξομολογήθηκε σε έναν φίλο ιερέα. Η πρώτη του εξομολόγηση έγινε μετά δακρύων και κράτησε αρκετή ώρα. Όταν τον ρώτησα πως βίωσε την εξομολόγηση, μου απάντησε ότι ήταν σαν να ένιωθε ότι πρόδωσε κάποια αγάπη και τώρα τη θέλει πίσω. Του απάντησα ότι βρίσκεται σε σωστό δρόμο και να συνεχίσει έτσι με τη βοήθεια του Κυρίου.

      Τελικά, διαπίστωσε ότι ο εξομολόγος δεν ήταν εξωγήινος, αλλά ο ιερέας-πατέρας που με τη διαχείριση της χάριτος τον οδηγεί σιγά σιγά στον δρόμο της θεραπείας, με προορισμό την σωτηρία της ψυχής. Η εξομολόγηση δεν ήταν τελικά κάποιο “μαστίγωμα” αλλά μια αγκαλιά της χάριτος.

     Αγαπητά μου παιδιά, μην φοβάστε την εξομολόγηση και τους ιερείς. Δείτε το ότι είμαστε οι γιατροί με τα μαύρα:). Ελάτε στην Εκκλησία έστω με προβληματισμούς και αμφισβητήσεις και θα βρείτε τον κρυμμένο θησαυρό στα βάθη της καρδιά σας με την βοήθεια του Κυρίου. Ελάτε να δείτε, να ψάξετε εκεί που πήρατε το Άγιο βάπτισμα , και μέσα σε αυτή την σιωπή της αναζήτησης θα ανατείλει ο ήλιος της δικαιοσύνης Χριστός ώστε να φωτίσει την ύπαρξη σας. Στην Εκκλησία τα ερωτήματα θα γίνουν απαντήσεις.

    Οι ιερείς δεν είμαστε εξωγήινοι ούτε εξωκοσμικά όντα. Προσπαθούμε να είμαστε πιστοί μαθητές του Χριστού γιατί μας δόθηκε η παρακαταθήκη στο δρόμο της διακονίας των Αποστόλων και αυτή την αποστολή θα την πάμε μέχρι τέλους ένεκεν του Ονόματος Του. Μην βλέπετε λοιπόν παιδιά μου τους Ιερείς με μισό μάτι διότι φοράμε και μαύρα και ίσως σας έχουν πει ότι ο παπάς συμβολίζει την θανατίλα και σπέρνει το θάνατο. Δυστυχώς έτσι το έχουν συνδιάσει πολλοί. Βλέπουν ένας Ιερέα να μπαίνει σε ένα σπίτι και ο κόσμος λέει “Ποιός πέθανε;” ιδιαίτερα αν ο Παπάς κρατάει το Άγιο Ποτήριο να κοινωνήσει κάποιον πάει σου λένε τον χάσαμε. Ο Ιερέας δίνει ζωή και όχι θάνατο. Ας μην αφήσουμε λοιπόν το χρώμα του ράσου να μας δημιουργήσει και μαύρες αντιλήψεις σχετικά με τους ιερείς.

     

   Όχι μόνο οι νέοι αλλά γενικότερα ο κόσμος βλέπει τον Ιερέα με ακραίες οπτικές θα μπορούσαμε να πούμε. Από την μία κάποιοι τον βλέπουν πολύ χαλαρά ίσως πολλές φορές σε σημείο ασέβειας και άλλοι από μεγάλη απόσταση.

     Θυμάμαι ακόμα ένα περιστατικό όταν ήμουν για καφέ με έναν συνταξιούχο ιερέα μεγάλης ηλικίας και όταν ήρθε μια κυρία να μας χαιρετίσει χαιρέτισε μόνο τον ηλικιωμένο ιερέα. Ο παππούλης μου χαμογέλασε και μου εξήγησε ότι ο κόσμος αν δεν δει παπά με μακριά άσπρη γενειάδα σου λέει μικρός είναι οπότε τι να χαιρετίσω. Αγαπητοί μου ο ιερέας είτε είναι 20 χρονών είτε 90 έχει την ιεροσύνη του Χριστού και κάνει τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησία μας οπότε ας αφήσουμε την κρίση προς τους ιερείς διότι είναι σαν να πιάνουμε κάρβουνο όπως λένε οι πατέρες. Πιάνοντας το κάρβουνο ή θα καείς ή θα λερωθείς.

      Σεβόμαστε τον Ιερέα διότι έχει εξουσία που δεν έχουν ούτε οι άγγελοι αλλά από την άλλη οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ο ιερέας είναι άνθρωπος και αυτός και να μην μας σκανδαλίζουν κάποιες συμπεριφορές όπως ο Παπάς να κάνει ποδήλατο με τα παιδιά του , ή να κάνει μπάνιο στη θάλασσα ή να παίζει ποδόσφαιρο με κάποια παιδιά ή να παίζει κάποιο μουσικό όργανο. Και από την άλλη πλευρά δεν πρέπει να μας σκανδαλίζουν ακόμα και άσχημες συμπεριφορές διότι ο ιερέας θα δώσει λόγο για τον εαυτό του όπως φυσικά και για το ποίμνιό του. Θα κάνει και αυτός το λάθος, έχει τις αδυναμίες του , παλεύει με τα πάθη του οπότε δεν πρέπει να τον περιμένουμε με τη διόπτρα στη γωνία για να τον εκτελέσουμε.

     Λέει πολλές φορές ο κόσμος ότι ο Ιερέας πρέπει να είναι άγιος. Αυτή είναι λάθος άποψη. Ο Αγιασμός του ανθρώπου είναι ένας αγώνας μια προσπάθεια που δεν σταματάει πότε και όχι μία στατική κατάσταση που πρέπει κάποιος να είναι και τελείωσε».

 

π. Σπυρίδων Σκουτής-euxh.gr

 

 

 

Εικόνες από το διαδίκτυο